Dramaty wybrane. Tom 1 -

Zawiera dramaty: Warszawianka, Klątwa, Wesele, Wyzwolenie

I ciągle widzę ich twarze -

I cią­gle wi­dzę ich twa­rze . . . . . . . . . . .  I cią­gle wi­dzę ich twa­rze,  ustaw­nie w oczy ich pa­trzę --  ich nie ma -- my­ślę i ma­rzę,  wi­dzę ich w du­szy te­atrze.    Te­atr mój wi­dzę ogrom­ny,  wiel­kie po­wietrz­ne prze­strze­nie,  lu­dzie je peł­nią i cie­nie,  ja je­stem grze

(Mój uśmiech...) - Stanisław

(Mój uśmiech...) Mój uśmiech nie szcze­ry --  nie łudź się -- pa­trzę śmia­ło?  skąd? -- gdy ra­czej mi przy­sta­ło  do zie­mi przy­kuć wzrok. --  Nie wierz te­mu: to ma­nie­ry  zwy­kłe -- kłam­stwo co krok.  My­śmy tak się z ni­mi zży­li,  że nam zda­je się ko­niecz­ne,  i da­rem­no kto się si­li

Wierszyk wakacyjny -

Wier­szyk wa­ka­cyj­ny (Do Le­ona Stę­pow­skie­go) I cóż, ko­cha­ny Pa­nie Le­onie,  czy by­łeś Pan już w le­sie?  czyś wi­dział jak się pa­są ko­nie?  sły­sza­łeś jak gęś drze się?    Po sta­wie jak pły­wa­ją kacz­ki,  i zbo­że jak chwie­je się,  mo­dre bła­wa­ty, kra­sne macz­ki,  puch jak się

Wyzwolenie - Stanisław

Dramat Wyspiańskiego rozliczający się z mitami romantyzmu. Akcja toczy się głównie na deskach teatru krakowskiego, a głównym bohaterem jest Konrad, który sam w sobie jest nawiązaniem do III części Dziadów Mickiewicza. W dramacie Wyspiańskiego to on walczy z postawami ludzkimi we współczesnej Polsce

Poezje - Stanisław Wyspiański

Pociecho moja ty, książeczko

Po­cie­cho mo­ja ty, ksią­żecz­ko... Po­cie­cho mo­ja ty, ksią­żecz­ko,  po­cie­cho smut­na;  nad ma­łą sie­dzę schy­lon rzecz­ką,  z wód igra­ją­ce fa­lą dziec­ko,  żal mro­ku skra­da się zdra­dziec­ko  nad łą­kę, rzecz­kę, nad mój stru­mień,  w du­szą­cej mgle nie­po­ro­zu­mień  za­pa­da noc

Lelewel. Legion. - Stanisław

"Lelewel", dramat w pięciu aktach (1899); "Legion", scen dwanaście (1900)

Corneille'a Cyd - Stanisław

Luźna parafraza "Cyda", tragedii Pierre'a Corneille'a.

(tym, że krótką chwilę) -

(tym, że krót­ką chwi­lę) tym, że krót­ką chwi­lę  tyl­ko... jam na cię tak mi­le  pa­trzał i za uśmie­chem two­im go­nił śmia­ło,  za ciem­nych oczu two­ich przy­zwo­le­niem  nie­do­cze­ka­niem -- a sko­ro z po­chy­le­niem  gło­wy...  zda­ło mi się, że sły­szę ,,tak" z two­ich uste­czek,  to