Dramaty wybrane. Tom 1 - Stanisław Wyspiański

Zawiera dramaty: Warszawianka, Klątwa, Wesele, Wyzwolenie

I ciągle widzę ich twarze - Stanisław Wyspiański

I cią­gle wi­dzę ich twa­rze . . . . . . . . . . . I cią­gle wi­dzę ich twa­rze, ustaw­nie w oczy ich pa­trzę -- ich nie ma -- my­ślę i ma­rzę, wi­dzę ich w du­szy te­atrze. Te­atr mój wi­dzę ogrom­ny, wiel­kie po­wietrz­ne prze­strze­nie, lu­dzie je peł­nią i cie­nie, ja je­stem grze ich

(Mój uśmiech...) - Stanisław Wyspiański

(Mój uśmiech...) Mój uśmiech nie szcze­ry -- nie łudź się -- pa­trzę śmia­ło? skąd? -- gdy ra­czej mi przy­sta­ło do zie­mi przy­kuć wzrok. -- Nie wierz te­mu: to ma­nie­ry zwy­kłe -- kłam­stwo co krok. My­śmy tak się z ni­mi zży­li, że nam zda­je się ko­niecz­ne, i da­rem­no kto się si­li być

Wierszyk wakacyjny - Stanisław Wyspiański

Wier­szyk wa­ka­cyj­ny (Do Le­ona Stę­pow­skie­go) I cóż, ko­cha­ny Pa­nie Le­onie, czy by­łeś Pan już w le­sie? czyś wi­dział jak się pa­są ko­nie? sły­sza­łeś jak gęś drze się? Po sta­wie jak pły­wa­ją kacz­ki, i zbo­że jak chwie­je się, mo­dre bła­wa­ty, kra­sne macz­ki, puch jak się z wi­chrem

Wyzwolenie - Stanisław Wyspiański

Dramat Wyspiańskiego rozliczający się z mitami romantyzmu. Akcja toczy się głównie na deskach teatru krakowskiego, a głównym bohaterem jest Konrad, który sam w sobie jest nawiązaniem do III części Dziadów Mickiewicza. W dramacie Wyspiańskiego to on walczy z postawami ludzkimi we współczesnej

Poezje - Stanisław Wyspiański

Pociecho moja ty, książeczko - Stanisław Wyspiański

Po­cie­cho mo­ja ty, ksią­żecz­ko... Po­cie­cho mo­ja ty, ksią­żecz­ko, po­cie­cho smut­na; nad ma­łą sie­dzę schy­lon rzecz­ką, z wód igra­ją­ce fa­lą dziec­ko, żal mro­ku skra­da się zdra­dziec­ko nad łą­kę, rzecz­kę, nad mój stru­mień, w du­szą­cej mgle nie­po­ro­zu­mień za­pa­da noc okrut­na.

Lelewel. Legion. - Stanisław Wyspiański

"Lelewel", dramat w pięciu aktach (1899); "Legion", scen dwanaście (1900)

Corneille'a Cyd - Stanisław Wyspiański

Luźna parafraza "Cyda", tragedii Pierre'a Corneille'a.

(tym, że krótką chwilę) - Stanisław Wyspiański

(tym, że krót­ką chwi­lę) tym, że krót­ką chwi­lę tyl­ko... jam na cię tak mi­le pa­trzał i za uśmie­chem two­im go­nił śmia­ło, za ciem­nych oczu two­ich przy­zwo­le­niem nie­do­cze­ka­niem -- a sko­ro z po­chy­le­niem gło­wy... zda­ło mi się, że sły­szę ,tak" z two­ich uste­czek, to